Vrijdag 31 december 2010

Alweer de laatste dag van 2010, het laatste berichtje van dit jaar. Net terug van de pagara bij Lions Dive. Heb het gevoel alsof ik een aardige long-en gehoorbeschadiging heb opgelopen. Wat een herrie en stank. Maar ja dat hoort erbij, de boze geesten zijn weer verdreven, dus kunnen we 2011 vol goede moed gaan beginnen. Was weer een bewogen jaar, veel gebeurd. Afscheid moeten nemen van mensen die ons zo lief waren, dat doet nog steeds pijn. Mijn lieve moedertje die begin dit jaar overleed, was een verdrietige tijd, but life goes on. Ben benieuwd wat 2011 in petto heeft. Ik ga nu mijn bed in heb knallende koppijn wil vanavond natuurlijk wel een beetje fit zijn.

Ik wens iedereen een heel goede jaarwisseling en een fantastisch, liefdevol en gezond 2010.

Felis aña nobo tur kos bon

Tot in 2011

Zondag 5 december 2010

Het weer is hier echt droevig op het moment. Niks geen zonovergoten Curaçao… regen, regen en nog eens regen. Al weken hebben we het geen dag meer droog gehad. Het is gewoon koud, zit met lange mouwen en zou bijna sokken aantrekken. Nu is  voor Nederlandse begrippen 24 graden natuurlijk niet koud, maar hier kun je dat temperatuurverschil goed merken. Er zijn nachten bij dat ik zelfs zonder airco slaap omdat het anders te koud is. En de zon…die hebben we allang niet meer gezien, zo zou onderhand niet meer weten hoe die eruit ziet. Het mooie bruine kleurtje is helemaal verdwenen, zou bijna gaan emigreren naar een tropische eiland. Vandaag zijn het iedere keer kleine buitjes, maar gisteren was het echt heftig. Heeft de hele dag keihard geregend, het water stond in onze tuin centimeters hoog en kwam al bijna onze porch in. Ben de hele dag in de weer geweest met handdoeken om er voor te zorgen dat het water niet onze woonkamer in zou komen. Ach ja het houd je bezig wat moet je anders op zo'n grijze, druilerige zaterdag. Door de heftige regenval van de afgelopen weken is de grond verzadigd en kan al dat water niet meer verwerken. Een bejaardentehuis op Grote Berg met 38 bejaarden werd gisteren geëvacueerd. Verschillende wegen op Bándabou (Westpunt)  werden in de ochtenduren afgesloten. Bij Gato vormde zich een rivier, die uit de bergen de weg op stroomde, waardoor het verkeer in de ochtenduren moest ritsen omdat de helft van de weg onder water stond. Bij Julianadorp,tegenover Centrum Piscadera, heeft een dam het begeven, waardoor een grote hoeveelheid water over de weg kolkte. Omundo heeft uit voorzorg haar deuren gesloten en alles hoog gezet, zuikertuinmall staat weer onder water, Wet & Wild Beachclub is gesloten, zal een strop voor ze zijn want zondag is het daar the place to be. Straten worden complete rivieren. Zelfs op de vlakte van Hato onstaan spontaan watervallen. Curaçao heeft ineens, rivieren, beekjes en watervallen. Voorlopig wordt het weer nog niet veel beter,als we de meteologische dienst hier mogen geloven dan houdt dit weer nog zeker tot februari aan. Natuurlijk zitten we nog midden in de regenperiode, maar dit jaar is de heftigste die we tot nu tot hebben meegemaakt. Zelfs de lokale bevolking kan zich niet herinneren wanneer het voor het laatst zo veel en heftig geregend heeft. Maar ja eigenlijk mogen wij nog helemaal niet klagen, wij kunnen het water nog buiten houden, maar er zijn gezinnen die het water centimeters hoog binnen hebben staan. Laten we hopen dat het langzaam aan beter gaat worden, zodat het normale leventje hier weer kan gaan beginnen.En we eindelijk weer eens een dagje naar het strand kunnen. Hoop dat onze goed heiligman niet teveel last van het slechte weer zal hebben, want die heeft een druk programma vandaag. Fijne sinterklaasavond…..

Zaterdag 20 nov 2010

Afgelopen zaterdag klopte mening kinderhartje sneller dan normaal, want ook Curaçao werd door de goedheilig man vereerd met een bezoekje. Ik was in al die tijd dat we al op Curaçao wonen nog nooit naar de intocht van Sinterklaas geweest, werd dus hoogtijd dit eens een keer mee te gaan maken. Samen met Kitty en haar kleindochter Isabelle zaten we zaterdagochtend al om 8 uur in de auto richting Willemstad. Vroeg voor de zaterdag. Zo stonden we aan de kade in Otrobanda zwaaiende met onze vlaggetjes te wachten op de man met de grote baard. Ons wachten werd beloond rond 8.30 uur kwam de sleepboot vergezeld door vele kleine bootjes de Annabaai binnen varen. De sint kwam met een sleepboot, de stoomboot zal wel niet zeewaardig genoeg zijn geweest om die grote oceaan over te kunnen steken, en al die kindertjes teleurstellen was natuurlijk geen optie.Nu was het wachten op het moment dat we sint en zijn pieten van dichtbij konden gaan bekijken, dus zochten we een mooi plekje langs de kant van de weg, zodat we goed zicht hadden op alles wat er zou gaan gebeuren. En dit duurde en duurde maar. Bovendien stonden we ook nog eens vol in de zon en voelde de zweetdruppeltjes aan alle kanten over ons lichaam lopen. Maar we moesten niet klagen, het weer was eindelijk weer eens goed. Na dagen met veel regen, mochten we blij zijn dat het droog was. De afgelopen tijd waren al veel evenementen aardig in het water gevallen. Maar gelukkig was het zaterdag droog en scheen eindelijk weer eens het zonnetje, en die hadden we al lang niet meer gezien. Na voor ons gevoel een eeuwigheid gewacht te hebben, zagen we in de verte eindelijk iets in beweging komen. En zo konden we sint en zijn pieten eens goed van dichtbij bekijken. Schrok wel een beetje van de goedheilig man hij zag toch echt wel een beetje bleekjes, vast een beetje zeeziek geworden tijdens zijn lange reis naar ons eiland. Isabelle was helemaal happy haar lange wachten werd eindelijk beloond en mocht ze zelfs met "loko"piet op de foto. Haar dag kon niet meer stuk. Om 11 uur vonden we het wel genoeg geweest en werd het tijd om richting huis te gaan. Bovendien hadden we nog een drukke middag voor de boeg. Kitty gaf voor haar zoon en schoondochter een babbyborrel (de papa en mama van Isabelle). Zij zijn twee weken geleden de trotse ouders geworden van hun tweede dochter Anabelle. Er moest dus nog het een en ander gebeuren, alles moest nog versierd worden en moesten nog hapjes gemaakt worden. Genoeg te doen. De borrel was van 16 tot 18 uur, geloof dat ik pas om 23.50 thuis was. Was erg gezellig. Nu op het moment dat ik dit berichtje aan het schrijven ben is het weer, weer hopeloos, geen zon en veel heftige regenbuien. Geen strandje vandaag dus, wordt een zondagje thuis zitten…….

Woensdag 10 nov 2010

Afgelopen zaterdag zou de 9e editie van de Amstel-Curaçao race van start gaan. Met als start en finish Lions Dive. Een collega had me gevraagd of ik wilde komen helpen, de bedoeling was dat we met zijn drieën de start en finish in goede banen moesten laten lopen, zorgen dus dat er geen mensen op het parcours zouden lopen. We hadden er echt zin in het sfeertje was goed, de wielrenners hadden er zin, de band was al lekker aan het spelen, kortom iedereen was er klaar voor. Totdat de weergoden roet in het eten gooiden. Rond 14 uur begon het lichtjes te regenen, reden voor de organisatie om de start een half uurtje uit te stellen. Maar binnen no time was de lucht pik zwart, begon het behoorlijk te onweren en kwam de regen met bakken uit de hemel vallen. Rond 14.30 uur (de nieuwe starttijd) was het weer droog en kwam er een flauw zonnetje door. Maar omdat de route van de race via westpunt liep, en daar was het echt heel slecht en te gevaarlijk om te fietsen, besloot de organisatie om de race af te blazen. Goede keus, want het was echt te link om mensen te laten vertrekken. Als alternatief zou er dan zondag een criterium worden gereden in Jan Thiel, waren de prof-renners toch niet helemaal voor niets gekomen. Vele waren natuurlijk teleurgesteld maar konden de beslissing van de organisatie wel begrijpen. Maar de profs waren niet voor één gat gevangen en hebben diezelfde middag op het strand een meet en greet georganiseerd voor fans.Geweldig initiatief. De afterparty 's avonds ging gelukkig wel gewoon door, compleet natuurlijk met alle prof-renners, Erik Hulzebosch(die de avond ervoor een optreden had gegeven) en Bas Muijs (Stefano van gtst). Zondag stond dus het criterium op het programma gelukkig was het droog en kwam de zon weer door, en kon in ieder geval deze race door gewoon doorgaan. Zou anders natuurlijk helemaal zo jammer zijn. De race werd trouwens gewonnen door Frank Schleck. Zo werd het toch nog een klein feestje. 's Middags stond er een race voor de kids op het programma op het strand van Lions Dive. Eind van de middag zijn we nog even gaan kijken maar we waaiden bijna van het strand af. De zee was wild, golven sloegen zelfs over de palapa's op het strand, het strand zelf was ook een stukje kleiner geworden. Het waaide zo hard dat het zelfs een beetje fris op het strand werd. Het was echt heel raar weer. Tomas houd ons nu nog steeds in zijn ban en zorgt nog steeds voor een erg onstabiel weerbeeld. Laten we maar hopen dat het snel weer wat rustiger wordt en we weer een beetje normaal weer gaan krijgen. Ellende door het slechte weer is er al genoeg geweest, 1200 mensen zijn door het noodweer dakloos geworden, bedrijven die nog steeds niet openen zijn. Vandaag was er op het strand van Mambo een inzamelingsactie voor de mensen in de buurt Koral Specht. Altijd goed om te zien dat er genoeg mensen op het eiland zijn die hun niet gebruikte spullen doneren aan mensen die het op het moment echt heel hard nodig hebben.

Dinsdag 2 november 2010

Al dagen werden we via de media gewaarschuwd voor orkaan Tomas, deze zou een bedreiging kunnen gaan vormen voor ons eiland. Maar als snel werd bekend gemaakt dat Tomas was afgebogen en geen  
bedreiging meer voor ons zou zijn. Maar Tomas was eigenwijzer dan menigeen had kunnen denken. Gisterenavond brak rond 21.30 uur het noodweer los. Flinke onweersbuien gepaard gaand met heftige regelval troffen ons eiland. En het bleef maar regenen het stopte gewoon niet meer. Nu hebben we hier wel vaker van die heftige buien maar vaak dan toch van korte duur, deze keer hield de bui maar liefst 6 uur aan. Echt niet normaal. Tot overmaat van ramp sloeg ergens in de buurt de bliksem in, waardoor we zonder stroom kwamen te zitten. Dit heeft tot vanmiddag 2 uur geduurd. Heerlijk…slapen zonder airco. Maar dat was nog niet het ergste, onze tuin kon de hevige regenval niet meer verwerken, met als gevolg dat het water via onze porch naar binnen kwam en tot halverwege onze woonkamer kwam te staan. Omdat we geen stroom hadden en dus ook geen licht, konden we natuurlijk maar moeilijk zien waar over water stond. Dat werd vandaag duidelijk, de hele porch was kleddernat en het water in onze woonkamer was net tot iets voorbij onze eethoek  gekomen. Een grote natte bende dus, dweilen maar. Maar gelukkig is het voor ons nog zo afgelopen, het had veel beroerder kunnen zijn. Door het noodweer zijn er helaas twee mensen omgekomen. Een is er zelfs verdronken in zijn/haar eigen auto, ongeloofelijk gewoon. Hoe eng het dan kan zijn om de straat op te gaan heb ik vanmorgen zelf ondervonden. Ik moest naar het prikcentrum om bloed te laten prikken en dacht heel handig binnen door te kunnen rijden. Ik reed immers altijd zo en het scheelde wat stoplichten en tijd. Maar vanochtend was het anders, het water stroomde de straten in als een woeste rivier, mijn auto'tje kwam niet of nauwelijks meer vooruit. Het water spatte zo hoog dat het wel leek alsof ik op zee was beland in een zware storm. In de verte lag een auto op zijn kop, die al drijvend in mijn richtig kwam, iets verder op stond een auto tot bijna aan de autoruiten in het water. Even leek het erop alsof mijn auto mij ook in de steek liet en niet meer verder wilde, het angstzweet brak me uit, maar gelukkig krijg ik de kans om te kunnen draaien en een andere route te kiezen. Stel je voor als ik daar stil was komen te staan, dan had het water mijn auto'tje zeker met zich mee gesleurd, moet er even niet aan denken. Met droge voeten kon ik gelukkig het prikcentrum bereiken, maar ik was er nog niet ik moest nog naar mijn werk. Hans belde met de mededeling dat het overal even droevig was op de weg en dat veel wegen waren afgesloten. Omdat het voor mij met mijn kleine auto'tje te gevaarlijk was om de weg op te gaan, besloten we mijn auto bij het prikcentrum te laten staan,Hans zou me daar op komen halen en naar mijn werk brengen. Onderweg naar Lions Dive werd de ravage pas echt goed duidelijk, wat hadden wij afgelopen nacht geluk gehad, langs de weg stonden auto's helemaal tegen muren aangedrukt, en echt geen kleine auto's, een Hummer, flinke gaten waren er in de wegen geslagen, bomen waren als luciferhoutjes geknakt, veel woningen en bedrijfspanden zijn ondergelopen, muren zijn ingestort, het was echt afschuwelijk. Vandaag zijn dan ook alle scholen en veel bedrijven gesloten. Voor vannacht word er weer slecht weer voorspeld, laten we hopen dat het mee gaat vallen en het rustig blijft, zodat iedereen kan bijkomen van de gebeurtenissen van afgelopen nacht en vandaag……

Zaterdag 30 oktober 2010

Iedere maandag begroet iedereen elkaar hier met "bon siman", hiermee wensen ze elkaar een goede week. Sinds ik werk heb ik nog nooit zo vaak bon siman gezegd als in de 3 jaar bij elkaar. Zo natuurlijk ook deze maandag. Het leek weer een maandag te worden zoals alle andere. Alleen bleek dat achteraf helaas anders te lopen. Omdat ik mijn paspoort op moest halen kon ik deze maandag een half uurtje eerder weg. Mijn paspoort was verlopen dus werd het tijd voor een nieuwe. Alleen gaat het hier een beetje anders dan in NL. Je moet eerst naar Punda om een afspraak te maken met een beetje geluk kun je dan na een maand naar het gemeentehuis in Ortobanda om je paspoort te verlengen en dan mag je nog één keer terug om het op te halen. En dat moest ik dus deze maandag gaan doen tussen 8 en 14 uur. Omdat ik tot 13 uur moest werken waren mijn collega's zo aardig om me een half uurtje eerder te laten gaan. Het kon nl rond deze tijd weleens druk zijn op de weg. Ik had nu dus 1 1/2 uur te tijd om in Otrobanda te komen een route waar je normaal 20 min over zou rijden. De regen kwam die dag met bakken uit de hemel, het verkeer schoot niet echt op, straten leken net rivieren, was ik even blij dat ik wat vroeger was vertrokken. Met het gemeentehuis bijna in mijn vizier had ik nog 45 min om er te komen, maar toen ging het mis. Ik stond netjes te wachten om het verkeer van de rotonde voor te laten gaan net als mijn voorganger, keek nog een keer naar links, geen verkeer de weg was vrij, dus ik trok op, boem, harde knal, bovenop mijn voorganger, was even vergeten dat die er ook nog was. Ik was dan ook eigenlijk in de veronderstelling dat deze ook was gaan rijden de weg was vrij maar hij was stil blijven staan. Ik had ook nog eens de pech dat de weg door de harde regenval glad was geworden waardoor ik door was gegeleden. Zo schoof mijn kleine auto'tje door onder de pick-up. De houten balk die op de pick-up lag boorde zich een weg door mijn motorkap en kwam op een paar milimeter voor mijn autoruit tot stilstand. Dat had ik weer mooi voor elkaar. Gelukkig was de bestuurder van de pick-up een rustige jongeman die alles heel relaxed opnam. Nu was het zaak om de Curaçao Road Service te bellen, bij een aanrijding komt de politie er hier niet aan te pas. De auto's moesten we laten staan, deze mogen pas van hun plek nadat de road service is geweest. En dus was het wachten op de road service, gelukkig waren ze er redelijk snel. Na wat foto's te hebben gemaakt en de situatie geschetst te hebben, werden er in de bestelbus van de road service verklaringen van ons beide opgenomen en stonden we om 13.45 weer buiten. De bumper van de voorganger zal helemaal in elkaar, ongeloofelijk wat zo'n klein auto'tje allemaal kan aanrichten. Mijn auto had ook aardig wat schade, flinke krassen en deukjes aan de voorkant en aardige schade aan de motorkap. Maar ik kan het gelukkig allemaal nog na vertellen, het had ook heel anders af kunnen lopen. Stel je voor dat die balk door de ruit naar binnen was gekomen, moet ik even niet aandenken. Het was nu alleen nog zaak een schadeformulier bij de verzekering te gaan invullen maar dat kwam morgen wel, ik moest per slot van rekening nog mijn paspoort gaan ophalen. Om 13.55 draaide ik de parkeerplaats op vlakbij het gemeentehuis, vandaar uit was het een paar minuten lopen. Maar deze minuten leken wel een uur te duren. Vlak voor het gemeentehuis werd ik lastig gevallen door een wat oudere Curaçaose man, hij kneep me en riep de hele tijd "makamba no, makamba bai". Makamba is een soort van  scheldwoord wat ze hier vaak tegen de Nederlanders roepen. Het kwam er dus op neer dat ik weg moest, de man had het duidelijk niet zo op Nederlanders. Maar gelukkig liep hij snel door en kon ik mijn weg naar het gemeentehuis voortzetten. Om 14 uur had ik een nummertje en kon ik in de hal van het gemeentehuis gaan wachten tot ik aan de beurt was om mijn paspoort op te halen. Ik heb mijn paspoort, al is het dan wel via een grote omweg gegaan. Op mijn werk bevalt het nog steeds geweldig goed, voel me daar helemaal thuis. Mijn proeftijd zit er inmiddels al op en ik mag blijven. Helemaal top. De komende week is het bij Lions Dive een beetje hectisch, zaterdag is nl weer de Amstel-Curaçao race en zoals de voorafgaande jaren is de start weer bij Lions Dive. Het is een gezellige drukte, het hotel zit helemaal vol, de wielrenners logeren in ons hotel, zoals Petacci, de gebroeders Schleck, vd Broeke, Geesink, al moet ik eerlijk zeggen dat ik niet eens weet hoe ze er allemaal uit zien. www.amstelcuracaorace.com Zaterdag natuurlijk gaan kijken…..Fijn weekend!!

Woensdag 29 sept 2010

Het is al weer een tijdje geleden dat ik voor de laatste keer geschreven heb. Nu was dat de laatste 2 weken ook wel erg lastig als je geen internet hebt. We hebben al vaker problemen gehad met internet, daarmee gepaard gaand veel problemen en gedoe met de internetprovider. Maar ze hadden beterschap beloofd. Even leek het erop dat ze zich aan hun belofte hadden gehouden. Maar helaas…….resultaat, ruim twee weken geen internet, tig keer bellen met de helpdesk en maar wachten, wachten, en nog eens wachten. Maar vandaag is er dan toch eindelijk een monteur langs geweest, en we hebben…. je gelooft het niet, weer internet. Nu maar hopen dat het goed blijft gaan. Inmiddels ben ik alweer bijna 5 weken aan het werk bij Lions Dive, het bevalt me daar super goed. Prettig bedrijf om voor te werken, fijne sfeer, bovendien zijn mijn werktijden ideaal, van 8 tot 13 uur, helemaal goed. En het uitzicht vanuit kantoor is helemaal geweldig, nu zit ik daar natuurlijk niet om de hele ochtend naar buiten te kijken, maar toch. Als ik naar buiten kijk zie ik links de zee en rechts het restaurant met zwembad, niet slecht toch? Hans is ook helemaal gelukkig die heeft eindelijk zijn pickup. Hij wilde dit al langer, voor hem ideaal natuurlijk. Kan hij nu zo zijn materialen en gereedschappen achterop gooien. Bovendien begon onze mercedes wat mankementen te vertonen. En beetje ruimte is toch ook wel lekker. We hadden nog wel onze Daihatsu Terios (onze huurauto), maar toch miste Hans ruimte. Nu hebben we een Toyota Tacoma gekocht. Een enorm bakbeest, pas eigenlijk maar net onder onze carport. Mijn kleine Hyundai'tje verdrinkt er bijna in. Maar voor Hans is het een prima auto. Gelukkig is het nu na 2 weken eindelijk weer een beetje droog geworden. We hebben de afgelopen 2 weken enorm veel regen gehad, echt flinke buien, met onweer. Regelmatig hadden we onze porch aardig blank staan. Onze straat was af en toe een complete rivier die het water maar nauwelijks kon verwerken. Voor de tuin natuurlijk erg lekker al die regen, maar op een gegeven moment wordt je het toch wel een beetje zat. Alles wordt zo vochtig, kussens van de bank, de was die maar niet droog wil worden en dan ook nog die fijne lekkages op een aantal plaatsen in huis. Maar het lijkt er nu toch op dat we het ergste voorlopig gehad hebben. Normaal hebben we vanaf oktober veel regen, dan begint het regenseizoen. Maar doordat het dit jaar een behoorlijk actief orkaanseizoen is krijgen wij daar regelmatig een staartje van mee in de vorm van regen en onweer. De tuin en alle dieren op straat waren er blij mee, maar voor de wegen hier op het eiland was het niet echt bevordelijk. In sommige wegen zitten door de hevige regenval gaten zo groot als een vulkaankrater. Oppassen dus!!

Woensdag 19 aug 2010

Afglopen weekend was een druk weekendje, het huis op Grote Berg moest helemaal leeg omdat per de 15e de nieuwe huurders er in zouden komen. Een deel van de meubels hadden we al verkocht gelukkig, maar er bleef nog genoeg achter om te verhuizen. En omdat het allemaal grote stukken waren was het toch handiger om een truck te huren. Na 3 keer op en neer gereden te zijn hadden we onze spullen thuis en waren het dan ook helemaal zat. We waren per ritje toch al snel 1 1/2 uur onderweg. We hadden tegen de nieuwe huurders gezegd dat zij, als ze wilden, zaterdag al konden verhuizen. Was net zo makkelijk wij hadden onze spullen er toch al uit.Rond 15.30 uur hadden wij ons laatste vrachtje geladen en hadden de nieuwe huurders hun laatste spulletjes overgebracht, dus tijd voor een drankje. Een duik in het zwembad kon natuurlijk niet uitblijven. Hans ging samen met Rebecca (onze nieuwe huurder) het zwembad in, met kleren en al. Wel lekker verfrissend. Het was weer te gezellig op Grote Berg, vrienden van Rob en Rebecca (nieuwe huurders) kwamen langs om hun nieuwe stulpje te bewonderen. Flessen wijn werden opengetrokken, lekker koud biertje erbij en zo werd het al snel te laat. Maar wij waren er nog niet natuurlijk, ons eigen huis stond bommetje vol met meubels, bestek, serviesgoed ed. Onze zondag werd goed besteed, alles heeft nu inmiddels een plekje gekregen en ons huis is weer leefbaar. Maandag gaat het voor mij beginnen, ik ga na ruim 4 jaar weer aan het werk. Zal best wel weer even wennen worden maar heb er veel zin. Ik was al een tijdje aan het rond kijken naar een baantje, maar viel niet echt mee om iets te vinden. Zeker niet als je parttime wilt gaan werken. En nu…. nu kan ik kiezen uit 3, ongeloofelijk, krijg je alles te gelijk. Ik ga maandag beginnen bij Lions Dive Beachresort, ga daar werken op de financiele administratie. Ga daar van 8 tot 13 uur werken, heerlijke tijden, lekker de middag nog voor je zelf. Had gisteren een gesprek en kan maandag al beginnen, echt super snel gegaan allemaal. Ga donderdagmiddag even een paar uurtjes meedraaien. Ben heel benieuwd, wel weer spannend maar heb er veel zin in.

Zondag 8 aug 2010

Sinds een tijdje hebben we een toch wel heel vreemde bezoeker in onze tuin. Een aantal weken geleden was dit kleine wezentje een wandeling in onze tuin aan het maken. De wandeling ging toen richting ons zwembad, beetje link…. dus optillen en op een veiliger plekje zetten. Een hele tijd hadden we dit schildpadje niet meer gezien, tot afgelopen vrijdag. Daar was hij/zij weer. Tja en wat moet je er dan mee? Waar kwam dit beestje in godsnaam vandaan? Was iemand de verzorging van dit diertje zo zat dat het buiten werd gezet, heel vreemd. Aan de ene kant was ik er helemaal niet zo blij mee dat het nu in onze tuin aan de wandel was, ik wist namelijk niet wat onze katten er mee zouden doen. Maar gelukkig was het alleen even snuffelen en lieten ze het schildpadje verder met rust. Was denk ik niet interessant genoeg voor ze. Omdat we dus niet wisten waar dit diertje vandaan kwam en we toch eigenlijk een beetje medelijden met dit kleine schepseltje hadden, vonden we, dierenvrienden als we zijn, dat we voor dit diertje moesten zorgen. Hans kwam al met een schoteltje met water, wat door het schildpadje erg gewaardeerd werd, hij/zij dook meteen boven op het schoteltje en begon gelijk drinken. Maar ja wat moet je een schilpad nu te eten geven? Een appeltje misschien, ook dat ging er in als zoete koek. Geweldig om te zien, zo'n klein diertje genietend van een schoteltje water en een appeltje. Weer een goeie daad verricht. Na dit maaltje is hij/zij weer aan de wandel gegaan, waarheen? Geen idee. Maar als het schildpadje weer terug komt dan staat er zeker weer een schaaltje water met een appeltje klaar. Vandaag alweer zondag, weekend weer bijna voorbij. Afgelopen vrijdag hebben we een hapje gegeten met Jacco en Coralien, zij hebben vorig jaar twee weken in onze vakantiewoning gelogeerd en zijn nu weer voor vakantie terug op Curaçao. Was gezellig ze weer terug te zien. Straks even lekker lunchen met Stef en Kitty en dan heerlijk een beetje relaxen op strand. Morgen weer maandag, weer een hele nieuwe week voor ons. Bon siman!

Donderdag 5 aug 2010

Het zit er weer op, de vakantie is weer voorbij. De scholen zijn hier vandaag weer begonnen. De 6 weken zijn weer voorbij gevolgen. Het lijkt wel alsof de tijd steeds sneller gaat. Het was vanmorgen dan ook wel te merken dat de scholen weer begonnen zijn, aangezien iedereen hier de kinderen met de auto naar school brengt, was het weer als vanouds druk op de weg. Nu is fietsen hier niet echt een optie. Dus vanmorgen maar weer een kwartiertje vroeger van huis. In de vakantie tijd was het heerlijk rustig op de weg, was dan binnen een kwartier bij de sportschool, nu doe ik er twee keer zo lang over. Ach je weet het van te voren dus hou je er rekening mee. Afgelopen zondag trad Tsunami op bij Mambo. Tsunami is een Arubaanse band, maken geweldige muziek. Ik had ze op Aruba voor het eerst gezien en was gelijk helemaal verkocht. Dus moesten we er zondag bij zijn. Het was mega-druk, echt bommetje vol. Volgens de radio waren er meer dan 5000 mensen geweest. Maar ja dat kon natuurlijk ook niet anders de entree was gratis. Maar het was geweldig. Volgende week moeten we onze "vakantiewoning" gaan leeg halen en komen de nieuwe huurders erin. Een deel van de meubels kunnen we zelf nog wel gebruiken, de rest gaat op marktplaats en viavia. Verder gaat alles hier zijn gangetje en hebben we eigenlijk weinig te melden. Onze boot is inmiddels voor de zoveelste keer uit het water voor reparatie, als dat achter de rug is dan gaat hij in de verkoop. Zijn er echt helemaal klaar mee hebben hem nu bijna 2 jaar en al met al misschien 3 keer mee kunnen varen. Was echt alleen maar ellende……Zo eerst maar eens een verfrissende duik in het zwembad gaan nemen, de temperatuur loopt inmiddels alweer behoorlijk op, graadje of 34, afkoelen dus…..

Download Tsnunami – Ay esta dushi